Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος. Είναι η επιγραφή πάνω στον τάφο του Ν. Καζαντζάκη.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη φράση, εάν δεν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει ελπίδα (λεπίδα), και τότε ο άνθρωπος είναι ελεύθερος.
Ας μπούμε όμως λίγο στα βαθιά.
Ο άνθρωπος διαθέτει δύο ειδών φόβους.
Ο ένας είναι ο ενστικτώδης φόβος που τον προειδοποιεί για πραγματικό κίνδυνο (πχ. βλέπεις ένα άγριο ζώο να σε πλησιάζει, οπότε αρχίζεις να τρέχεις μακριά του). Σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει ελπίδα ότι το ζώο θα σε λυπηθεί, αντιθέτως υπάρχει άμεση δράση (τρέχεις να σωθείς). Εδώ δεν υπάρχει κάποια νοητική διαδικασία, αλλά άμεση δράση.
Το δεύτερο είδος είναι ο παθολογικός φόβος, όπου “κάποιος” τον έχει φυτέψει στη νόηση σου (πχ. Δεν έχω χρήματα να πληρώσω την εφορία, άρα θα με κλείσουν φυλακή).
Και εδώ αρχίζει η νοητική παγίδα. Ελπίζεις στην επιείκεια των δικαστών, ελπίζεις να βρείς ένα καλό δικηγόρο, ή ελπίζεις ότι θα βρέξει ευρώ οπότε θα την γλυτώσεις. Ο σοφός λαός λέει φρούδες ελπίδες, και δεν έχει άδικο.
Άρα για ποιά ελπίδα μιλάμε; Μιλάμε για την λεπίδα που κόβει την νόηση σου, και δεν την αφήνει να αναγνωρίσει το ψέμα και τον εκφοβισμό, και κατά συνέπεια την οδηγεί στην αδράνεια.
Εάν όμως από την άλλη, γνωρίζεις από που προήλθες, ποιός είναι ο σκοπός της ενσάρκωσης σου, και που θα πας μετά την απενσάρκωση σου, τι να φοβηθείς;
Εάν γνωρίζεις ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει θάνατος, τι να φοβηθείς;
Εάν γνωρίζεις ποιός είναι ο πραγματικός (προαιώνιος) εχθρός σου και τι κόλπα χρησιμοποιεί για να εγκλωβίσει την νόηση σου, τι να φοβηθείς;
Όταν έχεις όλη την μεγάλη εικόνα μέσα στην νόηση σου, τότε ποιόν και τι να φοβηθείς;
Τέλος, όταν γνωρίζεις ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα σου και εσύ μέσα σε Αυτόν, δεν υπάρχει κανένας φόβος και καμία ελπίδα, αντιθέτως υπάρχει η πλήρης ελευθερία.
Μάθε την αλήθεια και αυτή θα σε ελευθερώσει!