ΑΜΕΝΧΟΤΕΠ – ΑΚΕΝΑΤΟΝ – ΑΜΕΝΟΦΙΣ Ο 4ος (1370-1353 π.Χ.)
“Ακενατόν, ο επαναστάτης Φαραώ που μίλησε για τον Ένα και Μοναδικό Θεό γεννήτορα των πάντων, ορατών και αοράτων, 3.500 χρόνια πριν και φυσικά η μόνιμη Βαβυλώνα τον ονόμασε αιρετικό”
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ξαφνικά ο λαός της Θήβας πληροφορήθηκε το θάνατο του βασιλιά. Του Φαραώ Τουταγχαμών. Παρόλο ότι, τους ήταν στη μορφή σχεδόν άγνωστος, τους είχε ερεθίσει η μετατροπή, του άλλοτε ονόματός του και η συμπεριφορά του, προς τον πεθερό του Ακενατόν. Επειδή όμως οι συγγενείς δεν είχαν κανέναν άλλο, τον πένθησαν πραγματικά.
Παντού όμως ακουγόταν η ίδια συζήτηση, ποιός θα διαδεχθεί τον Τουταγχαμών και ποιός θα κυβερνά τη χώρα της Αιγύπτου. Το όνομα του στρατηγού Χορεμχέμπ, θείου του Ακενατόν από τον πατέρα του, ακουγόταν σ’ όλες τις τάξεις του λαού της Νειλοχώρας. Αυτόν λοιπόν κάλεσαν οι τρείς γυναίκες, των τριών νεκρών Φαραώ της Αιγύπτου, του Αμένοφι του Γ’ η Τήι, του Αμένοφι του Δ’ η Νεφερτίτη και του Τουταγχαμών η Νάα και τον παρακάλεσαν, να δεχτεί τη βασιλεία του τόπου τους.
Εκείνος στην αρχή δεν δέχτηκε αλλά με τις παρακλήσεις των προυχόντων και του στρατού δέχτηκε να αναλάβει, υπό τον όρο να φύγει η οικογένεια όλη, με τις τρείς γυναίκες χήρες, των τριών πεθαμένων Φαραώ συγγενών του, στην Ηλιούπολη, για να διοικήσει πιο δίκαια και πιο ελεύθερα.
Σαν έφτασαν στην Ηλιούπολη οι τρείς εστεμμένες γυναίκες δεν συγκατένευσαν, να μείνουν στα ανάκτορα που τους ετοίμασαν. Ζήτησαν και μπήκαν στο μεγάλο μοναστήρι της Ηλιούπολης με τη συγκατάθεση του γέροντα Αρχιερέα, όπου μπορούσαν να λατρεύουν τον ήλιο, Θεό Ατόν και το δικό τους αγαπημένο βασιλέα Ακενατόν. Δέκα χρόνια αργότερα, παρέδωσε το πνεύμα και η γηραιότερη κυρία της Αιγύπτου, η Μάνα Τήι, που δίδασκε στους νεαρούς του τόπου της φοιτητές, θεολογία και την αγαπημένη της αστρολογία, αυτή που δίδασκε στη γη, πριν χιλιάδες χρόνια, ο Θώθ ο αρχιερέας συμπατριώτης της.
Ο Αρχιερέας της Ηλιούπολης που μύησε το γιό της πέθανε. Ο δε αντικαταστάτης του, αν και υπέργηρος, πάντα κατά τις διηγήσεις του Μανέθωνα, έπλεξε το εγκώμιο της βασιλομήτορας για τη στάση ζωής της, στο σύζυγό της Αμένοφι τον Γ’, και τον γιό της Αμένοφι τον Δ’. Ύστερα ο γιός της, πήρε στα χέρια του, τις ευθύνες και δίδαξε ό, τι η ψυχή του, το θεώρησε υποχρέωσή του. Η ίδια προσπάθησε να οδηγήσει και τον τρίτο, αλλά έφυγε νωρίς. Αργότερα η ίδια μαζί με την αγαπημένη της νύφη και την εγγονή της, πήρε το δρόμο της επιστροφής και δόθηκε με ό,τι της απέμεινε, με όλη την καρδιά της, να διδάξει και να υπηρετήσει τον άνθρωπο.
Τα ευρήματα στον τάφο του Τουταγχαμών, δείχνουν μια υψηλή εξέλιξη ανθρώπων, με ανώτερο εσωτερικό περιεχόμενο, αγγίζοντας το τέλειο, στη βασιλεία του Αμένοφι του Δ’. Όλα δείχνουν μια εποχή πνευματικά ανεπτυγμένη στη Νειλοχώρα, μέχρι τη βασιλεία αυτού του Φαραώ. Στα χρόνια και στις μέρες του, η χώρα ανήλθε στο ζενίθ και μπόρεσε και αποπνευμάτωσε, έστω και στιγμιαία ένα ολόκληρο λαό, με επί κεφαλής το Φαραώ Αμένοφι τον Δ’ σαν αρχιερέα, μιας υπερπνευματικής θρησκείας, του εσωστρεφή μυστικιστικού ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ.
Τί να πρωτοσκεφτεί κανείς. Τα σχετικά με την αντιύλη, που με τόση προσοχή δίδαξε στην τετρακτύ ο Πυθαγόρας και ο Μωυσής, τη χρησιμοποίησε πολλές φορές στην έρημο, για να δημιουργήσει προϋποθέσεις ζωής στο λαό του, δίνοντάς του θαυματουργικά, εξ άνωθεν, όλα τα απαραίτητα. Και ύστερα να έρχονται θεές δυνάμεις, που βοηθούν την εσωτερική ανάλυση των φαινομένων της ζωής. Να θυμηθεί τα ευρήματα.
Με τη σκέψη και μόνο, μια αύρα πνευματική αρχίζει παντού να εμφανίζεται και μέσα στου τάφου την ατμόσφαιρα την καταθλιπτική, μόλις ο προβολέας έδειξε, τα ζωγραφισμένα άνθη και τις ανθρώπινες φυσιογνωμίες, που περιβάλλονται με σύμβολα, βαθιά σε περιεχόμενο και όμορφα σε σχέδια.
Ανθρώπινες λεπτές, ευγενικές, υπερκόσμιες φυσιογνωμίες, που σου μιλούν κατ’ ευθείαν στην ψυχή σου. Αν είσαι μόνος και έχεις μέσα σου θάρρος, θα γονατίσεις μπροστά στο κάλος και μέσα από τα δάκρυά σου, που θα τρέχουν ασταμάτητα, θα κινηθεί η παγωμένη γλώσσα σου, να πεί τα συναισθήματά σου, αυτά που γέννησε αυτόματα και απροειδοποίητα μέσα σου, η ταλαίπωρη ψυχή.
Πατέρα όλων των ανθρώπων και των κόσμων, δέξου τις άπειρες ευχαριστίες μου, για όλα όσα μου χάρισες. Εκστασιάζεται ο μελετητής και άθελά του, συγκρίνει την τωρινή εποχή μ’ αυτή που ζει στην φαντασία του. Ανάμεσα στην εποχή που είχε για σημαία το τέλειο και στη δική μας εποχή, που συζητά για το ωραίο και το τέλειο, δίχως να το ζητά και δίχως να το ξέρει.
Αυτή η εποχή ήταν μοιραίο να μας δώσει και τον ανθρώπινο, τον τέλειο καρπό της, τον Φαραώ Αμενχοτέπ τον Δ’ Ιδρυτή της μονοθεϊστικής θρησκείας, του Θεού Ατόν. Κανένας μα κανένας βασιλιάς δεν άλλαξε τα όπλα με τις λαμπάδες και τις πολεμικές ιαχές με τους ύμνους, στον αόρατο Πατέρα. Είναι οι μεγάλες στιγμές πάνω στη γη μας, στιγμές υπεραλματικής προόδου, που διαλύουν σκοταδισμούς, δεισιδαιμονίες και δογματικές αλυσίδες, για να απολυτρώσουν τις ψυχές να γίνουν οι πρωταίτιοι, οι ελευθερωτές, οι Προμηθείς.
Χαρείτε αυτών των συνανθρώπων μας τα έργα και πάρτε και σεις μερίδιο, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Το δικαιούστε, για να πάρετε μέρος στα νησιά των Μακάρων. Ο ήλιος του Θεού Ατόν, το σύμβολο του Ακενατόν, ας φέξει μες στις σκοτεινές ψυχές μας και ας θερμάνει τις κρύες καρδιές μας, από τα βάσανα και τις αμαρτίες της ζωής μας.
Είθε και τώρα να ξημερώσει μια αυγή που θα ακούγεται πάνω σ’ ολόκληρη τη γη, το σάλπισμα του νεαρού μονάρχη της αλησμόνητης Αιγύπτου. “Μέσα από τη ζέστα και το φως των ακτίνων σου, Ω..ΜΕΓΑΛΕ ΘΕΕ ΑΤΟΝ ακούγονται, οι συλλαβές και οι ωραίες λέξεις σου για τη μεγάλη Αρετή, που βρίσκεται στην Θυσία Σου. ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΗ ΓΗ”!!!
Ας θυμηθούμε όμως και την τελευταία προσευχή του μεγάλου Φαραώ Αχνατόν – Ακενατόν, αποτυπωμένη σε ένα φύλλο χρυσού, που βρέθηκε κάτω από τα οστά των ποδιών του, στη σαρκοφάγο του…
“Αναπνέω την εξαιρετική πνοή που βγαίνει από το στόμα σου, θαυμάζω κάθε μέρα την ομορφιά σου, θέλω με πάθος ν’ ακούσω τη γλυκιά σου φωνή, έστω και αν έχει τη μορφή του βόρειου ανέμου. Για να ξανανιώσουν τα μέλη μου, από την αγάπη σου. Δώσε μου το χέρι και βοήθησέ με να δεχτώ το πνεύμα σου και να πάρω ζωή από
αυτό. Φώναζέ με με το όνομά μου εις τους αιώνες και αυτό δεν θα χαθεί ποτέ”.
Συμπαντικές ευχαριστίες και άπειρη ευγνωμοσύνη στον ΝΙΚΟΛΑΟ Α.ΜΑΡΙΩΡΗ για το σπουδαίο έργο του με τίτλο: ΟΙ ΦΑΡΑΩ ΑΚΕΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΤΑΓΧΑΜΩΝ, που μας βοήθησε να κατανοήσουμε και εν συντομία να αναφερθούμε στα τεκτενόμενα της τότε εποχής. “ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ”.
Τελειώνοντας λίγα λόγια, για όλους αυτούς που ενσυνείδητα ή όχι, απέκρυψαν τη γνώση του κατακλυσμού που λέει όλη την αλήθεια, για το σήμερα, την εποχή του Χριστού, του Ακενατόν και της κάθε εποχής, διαχρονικά.
Κύριοι και κυρίες, έχετε καταλάβει άραγε, τί κακό κάνατε στον εαυτό σας και σε όλους αυτούς που κρύψατε τη γνώση και τους έχετε όλους χρεωθεί; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι ζούμε τη Δευτέρα Παρουσία;; Ο Κύριος ήρθε με το αιθερικό του σώμα και εσείς αντί να το διαδώσετε στα πέρατα του κόσμου, το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε… Όμως δεν ξέρετε πού μπλέξατε… Ετοιμάστε και εσείς και όλοι μας, την απολογία για όλα όσα ο καθένας έπραξε ή δεν έπραξε, ενώ μπορούσε. Όλα δείχνουν ότι είμαστε στην τελική ευθεία, για τη φοβερή ημέρα της τελικής κρίσης, μπροστά στο βήμα του Χριστού μας!!!