“Ακενατόν ο επαναστάτης Φαραώ που μίλησε για τον Ένα και Μοναδικό Θεό γεννήτορα των πάντων, ορατών και αοράτων, 3.500 χρόνια πριν και φυσικά η μόνιμη Βαβυλώνα τον ονόμασε αιρετικό”
ΑΜΕΝΧΟΤΕΠ – ΑΚΕΝΑΤΟΝ – ΑΜΕΝΟΦΙΣ ο 4ος (1370-1353 π.Χ.)
Η ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
Μία από τις πιο περίεργες εποχές της Αιγύπτου, υπήρξε η εποχή του μεγάλου Ιχνατόν – Ακενατόν, που έδειξε στην ανθρωπότητα, ότι οι θρόνοι δεν μπορούν να αδρανούν και να παγοποιούν τις ψυχές, τις δυνατές και δίκαιες, καθώς και τις υψηλές διάνοιες.
Μια τέτοια υψηλόφρονη και συνεπής ψυχή και φυσιογνωμία σπάνια, υπήρξε ο μεγάλος Φαραώ Αμενχοτέπ ο 4ος, γιος μονάκριβος του Αμένοφι του Γ’ και εγγονός του Τούθμοσι του Δ’. Η ιστορία του μοιάζει πάρα πολύ με την ιστορία του Πυθαγόρα, του Βούδα, του Χριστού και πολλών άλλων προσωπικοτήτων, που πέρασαν από τη γη και τράνταξαν τον πλανήτη μας.
Είχε την τύχη να βρεθεί κοντά του μια σύντροφος με ψυχή σαν τη δική του, η δε σωματική της καλλονή με επίκεντρο τα δύο της μάτια συντρόφευαν τα τεράστια και ηρωϊκά άλματα του οραματιστή Φαραώ για την προετοιμασία ενός κόσμου παραδεισένιου, στην αποκάλυψη μιας καινούργιας πίστης, απαλλαγμένης από την πολυθεΐα ενός άχρηστου ιερατείου.
Εκείνα τα χρόνια ο πατέρας του Ακενατόν ανέβηκε στον λαμπρότερο θρόνο της γης, τον θρόνο των Θηβών. Η Αίγυπτος την εποχή εκείνη διέθετε επιστημονοπόλεις στην Άνω και Κάτω Αίγυπτο. Η έξαρση της μάθησης και της αποκάλυψης είχαν δημιουργήσει διαφορετικές σχολές, που είχαν διαιρεθεί σε δύο μεγάλες παρατάξεις. Από τη μία η Ηλιούπολη με την πνευματική της έξαρση της αποκάλυψης στους Μύστες της ύπαρξης του Ενός Θεού και από την άλλη η Μύηση στη Θήβα της αποκάλυψης του πολυθεϊσμού στην εξωτερική εμφάνιση των κόσμων.
Η μύηση της Ηλιούπολης ήταν ένας σωστός Εσωστρεφής Μυστικισμός, μία τέλεια εσωστρέφεια, μία τάση για ενδοσκόπηση της εσωτερικής κατάστασης. Είναι το “Γνώθι Σαυτόν” του Μαντείου των Δελφών, η Ελευσίνια Μύηση που έγινε από τον Ορφέα. Αντίθετα η Θήβα κρατούσε την παμπάλαια δογματική της θέση και μόνο στους υψηλότατους βαθμούς με πλήρη συντηρητικότητα άφηνε να διαφανεί η ύπαρξη του Κέντρου του Παντός, που έφερε το όνομα Άμμωνα Δία. Όμως την εποχή του 2000 με 1300 π.Χ. οι δύο μυήσεις είχαν στο βάθος τους απομακρυνθεί πολύ και βρίσκονταν σε σύγκρουση και σε αντίθεση τεράστια.
Η συντηρητική μύηση της Θήβας έφτανε στη φυσική και λογική συγκριτική αποδοχή των φαινομένων, μη επιτρέποντας καμία παρεκβολή πέραν των αισθητικών παραδεγμένων. Έκλεινε σε μια φυσικοκρατική εξήγηση των πάντων και άφηνε για τους ελάχιστους που έφταναν στην κορυφή της μακρόχρονης μύησής της, την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας. Ήταν η μύηση μιας εξωτερικής θεολογίας.
Αντίθετα η Ηλιούπολη παρέδιδε με το θεός της Ρα=Ήλιο = Άμμωνα Ρα την εσωτερική αλήθεια και καταδίκαζε με τον δικό της τρόπο την πολυθεϊα της Θήβας. Ήταν μία μύηση στην εσωτερική αλήθεια, με βάση και με σύμμαχο την εσωστρέφεια. Η μύηση αυτή δεχόταν μόνο την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου και δίδασκε την ύπαρξη ενός μόνο Θεού, απρόσωπου και απρόσιτου στην εξωτερική μορφή της φυσική μας ζήσης.
Η Θήβα έδινε τη μαγεία – σοφία και τεχνική, με συμμετοχή του μυημένου στην επιτέλεση του έργου. Από τη μύηση αυτή βγήκε το όνομα της Αιγύπτου, ότι ρέπει προς τη μαγεία, την τεχνική τελειοποίηση του ανθρώπου και όχι προς την ψυχοπνευματική ανεύρεση.
Αντίθετα η Ηλιούπολη πρεύσβευε την απαραίτητη επιστροφή στην ενδοσκόπηση και την ανεύρεση της μέσα μας ευρισκόμενης Θείας ουσίας – πνοής, με την οποία μπορούμε αν θέλουμε να επιβληθούμε στη εξωτερική υπόστασή μας, τη φυσική και να ηθικοποιήσουμε το βίο μας με τη δική μας μύηση. Συνάμα θα γνωρίσουμε μια άλλη όψη των πραγμάτων και φαινομένων και θα συναγελασθούμε με την ανώτερη τάξη των πνευμάτων, που από τη φύση τους, λόγω της θέσης τους, είναι ανώτερα από μας.
Αυτό ακριβώς συνέβαινε στην εποχή του Αμένοφη του 3ου, ο οποίος παντρεύτηκε τη λογία Τήϊ, μια πριγκίπισσα μυημένη στην εσωτερική φιλοσοφία και μητέρα του μέλλοντα επαναστάτη Ιχνατόν.
Στην Ηλιούπολη φοιτούσε ο πατέρας της Τήϊ και εκεί έστειλε και την ίδια να σπουδάσει εσωστρέφεια, δηλαδή την ανεύρεση του θείου μέσα στον άνθρωπο και όχι την εξωστρέφεια που δίδασκε η Θήβα, πως ο Θεός εκδηλώνεται στην έξω φύση και εκεί μπορεί ο άνθρωπος μόνο να τον συναντήσει, πάλι όταν θέλει.
Μετά τον πατέρα της ήρθε και η σειρά της να πάρει την αδιαφοροποίητη μύηση από την Ηλιούπολη. Αυτή η μύηση επέδρασε στον χαρακτήρα της και ξεχώρισε. Η φήμη της ως σοφή γυναίκα, έφτασε στη Θήβα και στον Αμένοφη τον 3ο, ο οποίος και την παντρεύτηκε, παρά τις αντιρρήσεις του θηβαϊκού ιερατείου.
Μετά τους γάμους άρχισε η προσμονή εγκυμοσύνης, όμως το ποθούμενο αργούσε. Η Τήϊ συμβουλεύτηκε τον Αμένοφη τον 3ο, τον αγαπημένο της άνδρα και Φαραώ, να κατέβη στην Ηλιούπολη να παρακαλέσει τον Ύψιστο Ρα – Άμμωνα να της χαρίσει ένα γιό και διάδοχο του θρόνου της Αιγύπτου.
Συνεχίζεται…
kataklismosnoe.gr